غمت را در دلم پنهان نمودم تو گویی از ازل عاشق نبودم
ولی از سوز دل با یاد رویت هر از گاهی دوبیتی میسرودم
دلم از دست روی تو شکار است نمی دانم تو را با من چکار است
چرا زنگ در دل را زنی تو که بعد از زنگ کارت الفرار است
شبی من همنیشین اب بودم کنار دست یک شبتاب بودم
خوش و خرم زدم من زیر اواز ولی افسوس من در خواب بودم
تو گر ما را بسوزانی ثواب است خطای ما مجازاتش عذاب است
ولی امید ما از بخشش دوست نمیدانم حسابی بی حساب است
بعضی برو بچ گفتن دهنمون با این پست داستانک(پست قبلی) سرویس شد هر وقت میایم همینه .ما نیز که عند مرامیم و حاضر به سرویس شدن دهان هیچ احد الانامی نیستیم تصمیم گرفتیم که پستی بدهیم ولی هر چه فکر کردیم چیزی به این جوز بی مغز نرسید و دل را به دریا زده و همین طور امدم اینجا والان که دارم این ها را تایپ میکنم چیزی در نظر ندارم
چند لحظه صبر کنید.....
اهان .. یه حکایتی بود در گلستان که یارو اخر عمری بچه هایش را گرداوردندی و گفت عزیزان غیر هنر همه چیز کشک است و هنر مند هر جا رود بر صدر نشیند و از این جور مسایل یادتان هست یا نه ؟
به نظرم دیگه تاریخ مصرفش گذشته باشه چون که فی الواقع هنر به اعتراف بسیاری از فلاسفه و روانشناسان و شیمی دانان و پزشکان و کارگران و علی الخصوص سیاست مداران و... اکنون چیزی جز کشک نیست و هنر مند هر جا رود بر صدرش نشینند و حالش بگیرند . این هم یه اشکال به اونایی که میگن گلستان برای همه ی عصر هاست. دیدید نیست .