اوست

داستان میگفت او با اب تاب                    وقت خوابم تا شوم من غرق خواب

منتها ان شب رمق در جان نداشت          روسری مشکیش را سر گذاشت

داستان ان شبش غمناک بود                قهرمانش زیر مشتی خاک بود

قهرمان داستانش دختر است                 کز همه زنها ی عالم بر تر است

خواب کم کم دست بر چشمم کشید       صحنه کابوس در خوابم دوید

 چشم من ان داستان را خواب دید        تیغ وحشت پرده خوابم درید                 

 حس نمودم دست گرم مادرم                  پاک میکرد او عرق های سرم

گفتم ای مادر که خوابی دیده ام               زین سبب اشفته و ترسیده ام

دیدم انجا زهره ای در اسمان                   روشنی بخش زمین بود و زمان

جمع شد گردش پر از ابر سیاه                 تیره می شد هم زمین و هم سما

پای ظلمت سینه اش را می فشرد              نور را از اسمان ما ببرد

مادرم بر صورتم دستی کشید                 روی دستم قطره ی اشکی تکید