اوست

شبیه ژاله می لرزید دستم                  چو قلبم با نگاهش مبتلا شد

فراقت شعله در باغ دلم زد                 نمیدانم که با قلبم چه ها شد

نهال شوق من خاکستری شد               نسیم دامنت را دید و پاشد

زلال شعر هایم را کدر کرد                غزلهایم خمود و بی صفا شد

دلم مانند یخ در احتضار است            که قطره قطره جان من جدا شد

ولی این روزنه از خواهش نور               از اول مست بود و مبتلا شد

همان اول که ساحل موج را دید             دلم محو قدم ها شما شد